آســــمانــه

تو با نگاهت

تو با طلوع نگاهت

تو با فروغ درخشان چشمانت

که اوج تمامی آبشاران است

مرا بسوی خود میخوانی

*        *        *        *       

تو در رویاهای شبانه

 برمن ظاهر میشوی

*        *        *       *

و من که در نهایت شب

ودر انتهای پنجرهای که به ظلمت باز میشود

به انتظار روز نشسته ام

تو رامیجویم

ونگاهت را که طلوع خورشید است.

اشکم ، ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم ، ولی به سایه گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو ای نو بهار عشق

همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش

از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

موی سپید را فلکم را یگان نداد

این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سرو پای بسته به آزادگی مناز

آزاده منم ، که از همه عالم بریده ام

رهی معیری

مرد خواست ورقه را امضا کند ، شیطان گفت : (( مالت را ببخشی به یک مشت فقیر؟.... که چه شود ؟ از زندگی لذت ببر ! بگذار برای بعد)) . 

مرد تامل کرد. خاکستر سیگار روی زمین افتاد .

 مرد خواست حرکتی کند ، اما نتوانست .

قالی آتش گرفت . شیطان خندید ، آتش شعله کشید ،                          مرد مرده بود.

در اتاقی که به اندا زه یک تنهاییست .

دل بود ،

که به اندازه یک عشق است

به بهانه های ساده خوشبختی مینگرد

به زوال زیبای گلهای در گلدان

به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازه یک پنجره میخوانند.

                                   فروغ فرخزاد                                                         

قصه ما :

معرفت نیست در این معرفت آموختگان            ای خوشا دولت دیدار دل افروختگان

دلم از صحبت این چرب زبانان بگرفت              بعد از این دست من و دامن لب دوختگان

عاقبت بر سر بازار فریبم بفروخت                   نا جوانمردی این عاقبت اندوختگان

یار دیرینه چنان خاطرم از کینه بسوخت             که بنالید بحالم دل کین سوختگان

شرمشان باد زرسوائی هنگامه خویش              این متاع شرف از وسوسه بفروختگان

خوش بخندید رفیقان که در این صبح مراد          کهنه شد قصه ما تا بسحر سوختگان

                                    فریدون توللی