آســــمانــه

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتنم دل شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنهاتراز ما می روی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را

عاشقت خواهم ماند...بی آنکه بدانی. دوستت خواهم داشت

بی آنکه بگویم. درد دل خواهم گفت...بی هیچ کلامی. گوش خواهم داد

بی هیچ سخنی. در آغوشت خواهم گریست...بی آنکه حس کنی. در تو ذوب خواهم شد...بی هیچ حرارتی

هر چی عشق توی دنیا...
من می خواستم مال ما شه...
اما تو هیچ وقت نزاشتی...
بینمون حوصله باشه....
فکر می کردم با یه بوسه...
با تو هم خونه می مونم...
نمی دونستم نمیشه...
آخه بی تو نمی تونم...
گله می کنم من از تو...
از تو که این همه بی رحم...
هزار با مردم از عشقت...
تو که هیچ وقت نمی فهمی...

شب، همه دروازه‌هایش باز بود

آسمان چون پرنیان ناز بود

گرم، در رگ های‌ ما، روح شراب

همچو خون می‌گشت و در اعجاز بود

 با نوازش‌های دلخواه نسیم

نغمه‌های ساز در پرواز بود

 در همه ذرات عالم، بوی عشق

زندگی لبریز از آواز بود

 بال در بال کبوترهای یاد

روح من در دوردست راز بود...

فریدون مشیری

آنکه می‌گوید دوست‌ات می‌دارم
خنیاگر ، غم‌گینی‌ست
که آوازش را از دست داده است.

ای کاش عشق را
زبان ، سخن بود

هزار کاکُلی شاد

در چشمان، توست
هزار قناری خاموش
در گلوی من.

احمد شاملو