آســــمانــه

صدای فریادهای زن توی گوشش می پیچید، صدای ناله، نفرین، تضرع . . .
بالش را روی سرش گذاشت و زیر پتو فرو رفت. اما بازهم صداها پیدایش می کردند، توی گوشش می پیچید و توی مغزش طنین می انداختند. اشک چشمهایش را سوزاند. دستهایش را مشت کرد و روی گوشهایش فشار داد. صدای زن پر از اشک بود. فریاد بلندی کشید: تو رو خدا نزن. . . بی غیرت . . . نزن.
و صدایش در میان ناله هایش و ناسزاهای مرد محو شد.
تکیده، با شیارهای عمیق و نگاه تیره. چهره زن جلوی چشمانش آمد. پلکهایش را محکم روی هم فشار داد اما باز هم اشکها راهی به بیرون میافتند...

ادامه مطلب ...

 دوشیزه ای که به زیبایی شهره بود،

 بیمار و بستری شد. می گفتند سی چه بیماری قلب دارد،

خود از این سبب بود که او را در همه حال دست بر سینه نهاده و ابروها به هم درکشیده می دیدند.

 اما این هر دو به جلوه ی زیبایی رخسارش بسی می افزود...

 

هم در آن کوی دختری زشت روی نیز بود که گمان می برد زیبایی دل انگیز سی چه از آن است که دست بر سینه می گذارد و ابروها به هم در می کشد بر اثر پنداری چنین نادرست،

 از آن پس همه گاه دست ها بر سینه می نهاد و ابروان پر موی سیاه به هم در می کشید.

شیوه ی زشتی که از آنچه بود زشت ترش باز می نمود و پراکنده گان دور و برش را پراکنده تر می کرد!

گاهی آرزو می کنم...

 کاش هرگز نمی دیدمت تا امروز غم ندیدنت را بخورم!!!

کاش لبخندهایت آنقدر زیبا نبودند که امروز آرزوی دیدن یک لحظه فقط یک لحظه از لبخندهای عاشقانه ات را داشته باشم!

در شهری به نام زندگی رودی جاریست به نام محبت این رود به آبراهی جاریست به نام دوستی...

 این آبراهه به آبگیری جاریست به نام عشق این آبگیر به حوضچه ای جاریست به نام وفا و تمامی اینها به منجلابی جاریست به نام جدایی...

 در شهری به نام زندگی رودی جاریست به نام محبت این رود به آبراهی جاریست به نام دوستی این آبراهه به آبگیری جاریست به نام عشق این آبگیر به حوضچه ای جاریست به نام وفا

 و تمامی اینها به منجلابی جاریست به نام جدایی.

 

میشه مثل یه قطره اشک بعضیا رو از چشمت بندازی ...

ولی هیچ وقت نمی تونی جلوی اشکی رو بگیری که با رفتن بعضی ها از چشمت جاری میشه... اگه یه روز چشمات پر اشک شد و دنبال یه شونه گشتی که گریه کنی صدام کن...

 بهت قول نمی دم که ساکتت کنم...ولی قول می دم که پا به پات گریه کنم.