در اتاقی که به اندا زه یک تنهاییست .
دل بود ،
که به اندازه یک عشق است
به بهانه های ساده خوشبختی مینگرد
به زوال زیبای گلهای در گلدان
به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
که به اندازه یک پنجره میخوانند.
فروغ فرخزاد
|
| قسمتی از شعر تولدی دیگر |
در اتاقی که به اندا زه یک تنهاییست . دل بود ، که به اندازه یک عشق است به بهانه های ساده خوشبختی مینگرد به زوال زیبای گلهای در گلدان به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای و به آواز قناری ها که به اندازه یک پنجره میخوانند. فروغ فرخزاد
|